Bíó!

Þeir sem mig þekkja vita að mér finnst einstaklega gaman að fara í bíó. Ég er tíður gestur í kvikmyndahúsum heima á Íslandi og hérna í New York líka. Til þess að þið fáið svona ágæta hugmynd um hversu mikill bíó sjúklingur ég er þá fór í ég bíó 5 sinnum í síðustu viku. Ég  fer helst ein í bíó. Ég hef mjög góða og gilda ástæðu fyrir því. Þannig er nú mál með vexti að ameríkanar kunna bara hreinlega ekki að fara í bíó. Þeir halda að þegar þeir fari í bíó að þá geti þeir hagað sér eins og á kaffihúsi. Þeir t.d. tala alveg ótrúlega mikið og eru oft bara að spjalla um veðrið á meðan á myndinni stendur, þeir svara í símann og senda sms villt og galið nú eða hreinlega bara sofa. Ég fór með henni Aditee vinkonu minni í bíó fyrir nokkrum vikum síðan á myndina 21. Þegar ég fer í bíó þá kaupi ég mér alltaf popp og kók, það er bara svona algjört möst hjá mér, bíó er ekki bíó án popps og kóks. Allavega, við stöndum í röðinni og ég kaupi mér mitt og spyr hana hvort hún ætli ekki að fá sér eitthvað. Nei, svara hún og við förum inní sal. Ég tek það fram að ég spurði hana nokkrum sinnum hvort hún væri nú alveg viss. Það er nefninlega ekkert hlé í bíó í Ameríku, sem mér finnst alveg hin messta snilld. Hún var alveg viss um að hún vildi ekki neitt. Allt í lagi, við förum og finnum okkur sæti og myndin byrjar. Ég er að njóta poppsins og myndarinnar alveg í botn þegar allt í einu hún teygjir hendina sína ofan í popppokann minn og fær sér góða lúku. Mér hálf brá, ég hlýt að vera eitthvað galin, en ég var viss um að ég spurði hana hvort hún vildi ekki fá sér eitthvað og að hún hafi svarað mér neitandi. Jæja ég læt þetta ekki trufla mig og held áfram að horfa. Allt í einu lyftir hún hendinni og teygir sig yfir mig og í gosið mitt sem var hinum megin við mig. Þetta gerðist svona slow motion, ég átti ekki til orð. Svo fær hún sér góða þrjá sopa og setur glasið í standinn á milli okkar og segir "I'm just gonna put your soda here, I don't wanna reach over you every time". Þið hefðuð átt að sjá svipinn á mér!! Andlitið gjörsamlega datt af mér! ...svo að hún þurfi ekki að teygja sig yfir mig í hvert sinn sem hún ætlar að fá sér sopa.... Ég hélt nú ekki, ég tók glasið og setti það hinum megin við mig. Svo snéri ég mér að henni og sagði henni að ef hún vildi fá sér eitthvað þá væri sjoppan frammi. Ég hefði keypt þetta fyrir mig. Kannski er ég ógéðslega frek, en ég keypti mér lítinn popp og miðstærð kók afþví það er akkúrat það sem ég þarf fyrir eina mynd. Ég vil ekkert fá hennar slef í mitt gos. Reyndu að stela mat af Joey úr Friends og sjáðu hvað gerist!! Þannig er ég þegar það kemur að poppinu mínu og kókinu í bíó! Allavega, hún sagði ekkert meira og lét það eiga sig sem betur fer. Hún hinsvegar hætti ekki að blaðra við mig fyrr en ég bað hana um að vinsamlegast hætta því. Ég hefði ekki borgarð $12 fyrir miðann til þess að heyra hana tala um daginn og veginn. Hún þagði þá snöggvast og steinsofnaði yfir myndinni. Síðan þá fer ég ein í bíó og finnst það æði! Jæja aftur að bíómyndunum...
Fyrsta myndin sem varð fyrir valinu hjá mér var "Iron Man". Mig langaði ekkert til þess að sjá þessa mynd þegar ég sá trailerinn, ég hélt að þetta væri eitthvað grín. Eitthvað fljúgandi stálstykki að bjarga heiminum?? ég hélt nú ekki. En einn af kennurunum mínum manaði mig til þess að sjá hana og ég því fór. Ég fór klukkan 18:00 á föstudegi á myndina og sem betur fer var salurinn ekki fullur, ég með poppið mitt og kókið fann mér gott sæti. Ég naut myndarinn alveg í tætlur, fannst hún frábærlega vel leikin og alveg einstaklega skemmtileg. Það versta var að Ameríkanar eru svo ótrúlega pirrandi að þeir þurfa alltaf að klappa á 5 mínútna fresti. Iron Man flýgur - allir klappa, Iron Man lendir - allir klappa, Iron Man brotlendir en stendur svo upp - allir klappa. Ég var að verða geðveik á þessu liði. Halda þau virkilega að geri eitthvað að klappa yfir bíómynd?? Ef þú ert í leikhúsi þar sem leikararnir eru virkilega á sviðinu fyrir framan þig þá endilega klappaðu, en þetta er bíómynd spiluð á risastóru tjaldi og leikararnir léku í henni fyrir ári síðan.
Jæja...svo sá ég "What happens in Vegas", hún var voðalega týpísk svona sumar rómó mynd, ekkert spes. Næsta sem ég sá var "Speed Racer" sú mynd er 2klst og 15mín og sá eftir hverri einustu sekúndu sem ég sat og horfði á þetta bull. Þetta er ágæt mynd fyrir krakka en mikið ofboðslega var þetta leiðinleg, langdregin og óspennandi mynd....oj oj oj...jæja svo sá "Baby Mama" sem var voða týpísk líka, hún var ágætlega fyndin en fyrirsjáanleg. Það besta var að á þessum þremur myndum þá var enginn að tala í símann eða klappa eða neitt svona áberandi pirrandi.
Svo fór ég og sá mynina "The Chronicles of Narnia: Prince Caspian" Ég mætti rétt áður en myndin byrjaði, keypti mér að sjálfsögðu popp og kók og fann mér svo gott sæti. Ég reyni oftast að sitja framarlega og ekki nálægt mikið af fólki, bara svona til vonar og vara, ef það skildi þurfa að tala á meðan á myndinni stendur. Ég settist framarlega og svona vinstra meginn í salnum. Á meðan að sýnishornin frá öðrum myndum voru að spila þá komu inn tvær konur og settust beint fyrir aftan mig. Þær töluðu mikið og frekar hátt og ég var soldið stressuð um að þær myndu kjafta á meðan á myndinni stæði. Myndin loksins byrjar og þær hætta ekki að tala. Ég byrjaði að pirrast soldið en ákvað að gefa þeim nokkrar mínútur til þess að þegja áður en ég segði eitthvað. Þær hætta ekki svo ég sný mér við og segi kurteisislega "Excuse me ladies, I don't mean to be rude, but had you planned on talking through the entire movie? If so that is fine by me but I'm just gonna move" Ég held að þeim hafi brugðið smá, ekki átt von á því að einhver stelpulúði myndi byðja þær um að þegja (kurteisislega að sjálfsögðu) Önnur þeirra svarar mér svo "oh no, we're sorry, you don't have to move, we won't talk...sorry"...ég þakka þeim bara fyrir og bauð þeim að njóta myndarinnar. Það voru svona 20 mínútur búnar af 2klst og 20 mín mynd þegar Indverskur maður gengur inn í salinn og sest svona 8 sætum frá mér (í sömu röð). Ég tek ekki eftir honum fyrr en allt í einu hann byrjar að fikta voða mikið í einum innkaupapoka og það skrjáfar voða mikið. Svo tekur hann upp bakka, svona eins og maður fær mat í þegar maður tekur með sér. Heyrðu, Indverjinn byrjar að borða einhvern Tanduri kjúkklingarétt og hrísgrjón með. Þegar það er svo loks búið þá lít ég á hann og hann er að gramsa í pokanum sínum og tekur upp einhver svona búðing eða eitthvað sem hann borðar svo í eftirrétt. Það tók hann um það bil klukkustund að borða sína þriggja rétta máltíð. Þegar hann svo loks klára þá stendur hann upp og fer. Hann horfði ekki einusinni á myndina. Alveg hreint ótrúlegt. jæja...
Narnia er ævintýramynd og rosalega spennandi. Ég lifði mig inní hvert einasta augnablik!! En ég geri það á annan hátt en Ameríkanarnir. Þeir að sjálfsögðu klöppuðu, og ég er ekki að djóka, svona 1/3 hlutann af myndinni. Peter kemst undan - allir klappa, Susan hittir vondann kall - allir klappa, Ljónið birtist - allir klappa, Ljónið hoppar - allir klappa, vondu tapa - allir klappa. Svona hélt þetta áfram í gegnum alla myndina. Svo kom voða fallegt atriði og nokkur tár byrja að leka niður andlitið mitt - ALLIR KLAPPA!! Ég er ekki frá því að ég hafi nokkrum sinnum sagt soldið hátt "OH COME ON PEOPLE - STOP KLAPPING".
Það hafði ekkert uppá sig því það heyrði enginn neitt fyrir....yup, you guessed it...KLAPPI!!

Andrea

Pinnahælar!

Í New York ferðast flestir með lestum og leigubílum og ganga mikið. Þetta er ekki eins og heima, við stökkvum uppí bílinn okkar og brunum útí búð eða í heimsókn. Hérna þarf að plana afþví það getur tekið alveg upp undir klukkustund að komast frá A til B. Þrátt fyrir lestina og mikið labb ganga konur hérna úti í 10cm pinnahælum á hverjum degi. Ég get auðveldlega gengið á háum hælum, en aldrei myndi ég nenna því daglega. Meira að segja þegar það snjóar úti eða frystir þá láta þær sig samt hafa það að smella sér pinnahælana. Ég vil endilega benda þeim á sem ekki hafa gert svo hingað til, að fá sér sæti inná Starbucks á horninu á east 15th street og Union Square East þegar snjóar og fylgjast með þessum pinnahælum þegar þær reyna að komast leiða sinna í snjónum. Það er alveg hrikalega fyndið að horfa á, sérstaklega þegar þær detta. Alveg dásamlegt!

En yfir í annað....

Það var í maí í fyrra að ég fór heim til Önnu Karinar og Kristinar vinkvenna minna eitt laugardagskvöld. Anna Karin var með gesti frá Svíþjóð hjá sér og var búin að lofa að fara með þeim út á lífið. Hún bauð mér að koma með og ég að sjálfsögðu læt ekki bjóða mér tvisvar! Ég var mætt í þröngum gallabuxum og svörtum topp (covered í pallíettum) og ólöglega háum pinnahæla platforms, svörtum með glimmeri útum allt! Alveg heitur heitir! Það var gott veður og við sátum úti heima hjá þeim (það er mynd af staðnum í "911" færslunni) Þar drukkum við mojhito og spiluðum. Svo var haldið af stað á klúbbinn. Lotus varð fyrir valinu, voða hipp og kúl staður á 14th street milli 8 og 9. Við skemmtum okkur alveg hreint konunglega og dönsuðum við sænska homma tónlist og drukkum til morguns. Svo var kominn tími til að fara heim. Ég ákvað að gista heima hjá Önnu Karin afþví að ég bjó í Queens á þessum tíma. Við komum heim og þurftum að hafa voðalega hljótt afþví að Kristin var sofandi. Hún fór ekki með okkur út. Við vorum alveg piss fullar, bara svo ég sé alveg hreinskilin og okkur fannst við vera mjög hljóðlátar. Við hálf rúlluðum inn um útidyrahurðina, skellihlæjandi afþví við gátum ekki fyrir okkar litla líf munað hvernig við komumst heim. Við vorum nokkuð vissar um að við hefðum tekið leigubíl en mundum ekkert eftir því. Ég stökk strax inná bað afþví ég þurfti að losa mig við nokkra lítra af vodka og appelsínudjúsi. Á meðan ég sat á klóinu og var að spræna leit ég niður á vinstri fótinn minn. Mér brá ekki heldur byrjaði ég að skellihlæja. Ég kallaði á Önnu Karin og sagði henni að koma og sjá á mér fótinn afþví hann væri útataður í blóði! Hún kom inná bað og sprakk úr hlátri. Þarna sat ég á dollunni með blóðugan vinstri fót og skellihlæjandi og með Önnu Karin yfir mér skellihlæjandi. Ég kom mér fram í stofu og við þurkum blóðið og komumst að því að ég væri með holu ofan í fótinn. JÁ!! HOLU!!! Ég spurði hana hvort ég ætti nokkuð að fara uppá spítala og hún fullvissaði mig um að hún gæti sko lagað þetta fyrir mig! Spítalaferð væri bara tíma og peningasóun! Alltí lagi sagði ég og lagðist í sófann með vinstri fótinn uppá arminum. Ég man ekki alveg hvað geriðst næst en allt í einu stóð Anna Karin yfir mér með stóra Vodka flösku í hendinni. Hún var ekki að eyða tíma og byrjaði að sulla yfir fótinn á mér. Ég var full og ég veit að maður finnur mun minna fyrir sársauka, ég meina ég man ekki einusinni eftir því að hafa fengið gat í gengum fótinn...en mikið djöfull var þetta sárt...ég byrjaði að veina eins og versta barn. Stuttu seinna kemur Kristín fram, við höfðum semsagt vakið hana og ég sver það, andlitið á henni datt af. Svona lísti hún því sem hún sá. "Ég vaknaði við eitthvað garg og kom fram í stofu, þar lást þú á sófanum og Anna Karin stóð yfir þér með vodka flösku í hendinni og hellti yfir fótinn á þér á meðan þú grenjaðir í símann".....*breeeeems* SÍMANN?? Já já, þá hafði ég ákveðið að hringja í kærastann minn til að segja honum hvað væri búið að gerast og að ég væri stórslösuð. Ég komst síðar að því að hann svaraði aldrei í símann heldur kom talhólfið hans á og ég skildi eftir 8 mínútna löng skilaboð þar sem ég veindi og gargaði og lýsti því yfir að ég væri stórslösuð með gat í fætinum!!
Ég veit ekki afhverju ég fór ekki uppá spítala daginn eftir en ég gafst upp á tuðinu í mömmu og dreif mig 2 dögum síðar. Þar horfði læknirinn á mig og sagði "Ma'am why didn't you come as soon as this happened? this could be a deadly infection, you will die if you don't let us treat you - you need a shot"  Deadly hvað?? Er ekki í lagi með þessa lækna hér í ameríku, ég hef oft meitt mig og þurft að fara uppá slysó og fengið spor og ég veit ekki hvað og hvað (ég er nefninlega svolítill hrakfallabálkur) en deadly!! ég átti nú voða erfitt með að trúa því að ég hefði hreinlega dáið ef ég hefði ekki komið uppá slysó. Svo var ég látin fylla út allskonar blöð og skrifa undir að ef ég myndi nú deyja þá mætti ég ekki kæra spítalann né læknana. Hvernig í andskotanum á ég að kæra mann og annan ef ég er dauð?? FÁVITAR!! Hann spurði mig svo hvað hefði komið fyrir og þar sem ég hafði ekki hugmynd þá bjó ég til þá sögu að stelpa hefði stigið í gegnum fótinn á mér á pinnahælunum sínum. Það var svona það líklegasta, þetta leit einmitt þannig út þetta blessaða sár.....jæja...ég leyfði þeim að "laga mig" og bjóst við einni sprautu í handlegginn en nei, sú var ekki raunin. Ég fékk risastóra og ógéðslega sprautu í rassinn, eina í vinstri handlegginn og aðra í þann hægri. Svo fékk í einhverjar pillur og var send heim og sagt að hreyfa mig ekki í viku.

Ég mæli því með því að ef þið farið á djammið hérna úti að fara ekki í opnum skóm og beint uppá slysó ef þið meiðið ykkur!!

Love, peace and hairgrease!

Andrea

Stutt "Bio"

Hvað haldiði? Mín bara komin með aðdáendahóp..hahah ekki slæmt fyrir stúlku á mínum aldri!!
Ég vil þá bara byrja á því að þakka ykkur kærlega fyrir öll fallegu commentin! Mér leið svona eins og Kathy Griffin hlýtur að líða. Þið vitið hver hún er, er það ekki? Ógéðslega fyndinn "comedian" og aðal aðdáendur hennar eru "the gay's". Ég fæ allar aðal skvísurnar, sem er sko ekki verra. Þannig að í staðinn fyrir að eiga "the gay's" þá á ég "the gells" (gellurnar, fyrir þá sem ekki skilja ensk-íslensku)

En nóg um það!

Ég var beðin um að skrifa eitthvað um sjálfa mig og hvað ég er að gera hérna í NYC og ég læt sko ekki biðja mig um það tvisvar!! Enda finnst mér alls ekki leiðinlegt að tala um sjálfa mig! Hvað?! Það vill nú bara svo skemmtilega til að ég er alveg ágæt!! Hér kemur því smá svona "bio" eða hvað þetta er nú kallað!

Andrea Ida heiti ég og er 24 ára árbæjingur. Dóttir Jóns Viðars og Carolu Idu (eðal fólk alveg hreint) og á tvo bræður, Arnar 22 ára og Þorstein Hæng 9 ára (og já, við eigum öll sömu foreldrana) Fólk á nefninlega til að spyrja um það þegar það heyrir að Þorsteinn Hængur er svona mikið yngri en við Arnar. Ég er alveg viss um það að ástæðan fyrir því að hann Þorsteinn kom í heiminn sé vegna þess að ég suðaði í foreldrum mínum í fleiri fleiri ár um að fá annað yngra systkin og að þau hafi hreinlega gefist upp á suðinu í mér og eina leiðin til að fá mig til að hætta væri að uppfylla þessa ósk mína!! Segiði svo að suð virki ekki!!

Ég gekk í Árbæjarskóla öll mín grunnskólaár og ákvað svo að fara í Verzló! Ástæðan var sú að ég ætlaði annað hvort að verða Viðskiptafræðingur eða Leikkona og kom því enginn annar skóli til greina. Leiklistin tók svo athygli mína alla og Viðskiptafræðingurinn svona hægt og rólega hvarf! Ég tók þátt í þremur uppfærslum söngleikja Verzlunarskólans, Wake Me Up, Slappaðu Af! og Made in USA. Þetta voru ótrúlega skemmtileg ár og ég kolféll fyrir leiklistinni!

Ég ákvað að fylgja draumunum og sótti stutt leiklistarnámskeið hjá The New York Film Academy í Los Angeles í September 2005. Kynntist þar kvikmynda og sjónvarpsleik. Eftir þessa upplifun mína þá ákvað ég að sækja um í The Lee Strasberg Theatre and Film Institute. Ég komst inn þar og byrjaði námið í Los Angeles sumarið 2006. En vegna ákveðinna ástæðna (klárlega leyndó) þá lét ég færa mig til New York. Skólinn er bæði í L.A. og N.Y.C. Og afþví ég lét færa mig þá þurfti ég að koma heim og fá nýja visa áritun (heimsku ameríkanar að reyan að græða á manni) og gat því ekki byrjað námið í New York fyrr en haustið 2006.
Ég er viss um að eitthvað "æðra vald" hafi verið þar að verki vegna þess að ég kynnstist manninum mínum þetta sumar (nei ég er ekki gift, segi samt manninum mínum afþví hann er maður en ekki strákur og mér finnst það bara flottara haha)
Svo flutti ég til New York og hef verið hér síðan þá. Stunda námið mitt ogt gengur bara mjög vel. Ég  klára svo núna í lok Júní!!
Þá fæ ég leyfi til að vinna og búa í Ameríku í eitt ár og ætla ég að nýta það eins vel og ég get. Planið er að fara til L.A. í byrjun næsta árs og taka þar "pilot season". Fara svo í áheyrnarprufur fyrir söngleiki í New York og Chicago!

Þá held ég að ég sé búin að fara yfir svona það helsta um mig sjálfa!

xx
Andrea

ps. mér finndist mjög cool ef þið gætuð sett "a gell" fyrir aftan nafnið ykkar þegar þið commentið, T.d. ef ég væri að segja comment þá myndi ég kvitta svona

Andrea "a gell"

bara ef ykkur langar að vera í "the gells" club! (Strákar þurfa auðvitað ekki, nema þeir vilji)

Prinsessan

Hún Gugga frænka mín var að eignast sitt fyrsta barn í September. Lítil prinsessa kom í heiminn og er hún eitt fallegasta barn sem til er. Sjáið bara stóru fallegu bláu augun og kyssulegustu kinnar í heimi!!
Í dag þá var ég að tala við hana Guggu mína (uppáhalds frænkuna mína í öllum heimi) á MSN og bað hún mig um að vera skírnarvottur hjá lillunni. Hún verður skírð núna 8. desember. Ég var svo snortin og hef ekki hætt að brosa í allan dag, þvílíkur heiður :)
Ég set með mynd af prinsessunni litlu.

xx
Andrea

Könnun

Elskulega fólk!!

Ég setti inn smá könnun í dag. Ástæðan er sú að teljarinn á síðunni minni virkar ekki svo ég tók hann út. Það þýðir að ég veit ekki hvort fólk sé að skoða síðuna eða ekki (fyrir utan þær elskulegu vinkonur mínar sem skilja alltaf eftir comment hjá mér). Endilega látið vita ef þið eruð að skoða, ekki myndi það skemma fyrir ef þið skilduð eftir smá comment þegar þið eruð að kíkja hér inn

Takk

Andrea

Einn Tveir Og Mjó!

Þið vitið hvernig þetta er í Ameríku, það er ALLT til hérna. Sérstaklega er mikið um alls kyns töfra grenningarlyf og svona "body shapers", bæði samfellur, risa ömmunærur sem halda öllu inni og nælonsokkabuxur sem að lyfta rassinum.
Ég fór í smá verslunarleiðangur á Fulton street í júní og fann þar eina búð sem heitir "Bargain Hunters". Þetta er svona eins og Rúmfatalagerinn heima. Nema hvað, á meðan ég gekk um og skoðaði allt draslið sem var í boði fyrir skít og kanil, rakst ég á "the purrrfect figure - body shaper". Þessi undirflík var ekkert annað en galdraflík. A kassanum voru tvær myndir af sömu konunni. Á þeirri fyrri var hún ekki í shapernum og leit hún út fyrir að vera stærð 22, var með svona varadekk hér og þar, bara eins og venjulegar konur eru méð. En á þeirri seinni, þá leit hún út eins og Kate Moss, ég sver það, hún hafði hækkað um allavega 7cm og misst að minnsta kosti 25kg.
Ég hugsaði með mér að þetta væri eitthvað fyrir mig. Ég er alltaf til í að prufa svona "töfra" lausnir. Ég leit aftan á pakkann og þar stóð hvaða stærðir voru í boði. Samkvæmt minni hæð og þyngd kom í ljós að ég þurfti stærð XL. Ég greið strax einn pakka að töfra shapernum og hélt í átt að kassanum til að borga. Þegar röðin var komin að mér rétti ég kassadömunni pakkann og $10. Þetta var svört kona um þrítugt, algjör svona ghetto fabulous týpa. Hún tók við pakkanum og peningnum og leit svo á mig og sagði með þvílíkum ghetto hreim "GIIIRL, YOU GONNA NEED AT LEAST XXXL - THESE ARE VERY SMALL SIZES" Ég vissi ekki alveg hvað ég átti að segja, ég hálf skammaðist mín. Þarna stóð ég við kassann og spurði hana ekki einu sinni álits og hún segir mér að ég þurfi XXXL!! Ég sagði þá við hana að samkvæmt leiðbeiningunum aftan á kassanum þá ætti ég að nota stærð XL. Þá horði hún á mig, setti stút á munninn, rúllaði augunum og sagði "MMM...SUIT YOURSELF". Hún rétti mér loks shaperinn og afganginn. Ég var ekki lengi að hrista þessa neikvæðni af mér og fór beinustu leið heim. Ég ætlaði sko strax að fara í shaperinn og sjá hversu margar fatastærðir ég myndi minnka um. Þegar ég kom heim skutlaði ég mér strax úr fötunum og opnaði kassann. Ég verð kannski að segja ykkur hvernig veðrið er í Júní í New York. það er viðbjóðslega heitta og óeðlilega rakt. Hafið það í huga! Hvert var ég komin?...já, ég tók shaperinn uppúr kassanum og mér eiginlega brá. Þessi flík var ekki stærri en sokkur. Ég hugsaði með mér, hvernig í andskotanum á ég að komast í þetta, ég nota stærð 20 í guðanna bænum!! Þorsteinn, átta ára gamall bróðir minn rétt kæmist í þetta!! En svo auðvitað fattaði ég að það hlyti að eiga að vera svona lítið, hvernig getur maður annars minnkað um 5 númer. þá var bara að byrja, ég settist á sófann og tróð hægri fætinum í hægri skálmina. Það gekk nú ekki betur en svo að helvítis shaperinn komst ekki lengra en upp hálfan kálfann. Ég tróð svo vinstri fætinum í vinstri skálmina og sama gerðist þar, snarstoppaði hálfa leið upp kálfann. Ég hugsaði með mér að ég þyrfti að teygja aðeins á þessu svo ég þvingaði fæturna eins lagnt í sundur og ég gat....ég náið 3cm bili á milli hnjánna. Ok þetta var ekki alveg að virka og ég var ekki tilbúin að gefast upp. Ef konan á myndinni gat þetta þá get ég þetta líka, og hana nú!! Ég ákvað að standa upp, það hlyti að vera auðvelgara að toga shaperinn upp ef maður stendur. Sófinn var frekar lágur og því ekki auðvelt að standa upp með hnén svona klesst saman. Ég tók á honum stóra mínum og vippaði mér á fætur. Það gekk ekki betur en svo að ég féll kylliflöt fram fyrir mig. Hvernig á maður að geta staðið með hnén klesst saman?! Nett pirruð, nakin, ógéðslega sveitt og klístruð náði ég að standa aftur upp. Ég hallaði mér upp að vegg og greip í strenginn á shapernum. Nú var það bara að duga eða drepast...svo ég greip fast og togaði upp eins og ég ætti lífið að leysa. Ég hoppaði og hoppaði á meðan ég togaði og var viss um að shaperinn myndi renna upp, ég meina ég var löðursveitt! En það gekk ekki svo vel, ég rétt náði honum upp að rassi. Mér var hugsað til eins þáttar úr "Friends" þegar Ross var inná baði hjá einhverri dömu og komst ekki aftur í leðurbuxurnar sínar. Hann hringdi í Joey og hann ráðlagði honum að skutla bara smá barnapúðri á fótleggina á sér. Ég var orðin svo þreytt og pirruð að ég ákvað að bara prufa það, það gæti nú ekki skaðað. Ég hoppaði inná bað (munið að ég var nakin, þannig að brjóstin voru á fleygiferð) ég fann þar barnapúður og makaði því á rassinn og yfir magann og bakið. Svo hoppaði ég aftur inní stofu og hélt áfram að toga shaperinn upp. Ég er ekki frá því að lærin á mér voru allavega 3 númerum minni!! Og fékk það mig til að halda áfram. Ég náði honum yfir rassinn...JIBBÍ!! Þið hefðuð átt að sjá hann...rassinn sko!! Hann var ógéðslega flottur, fullkominn kúlurass! Ég var ekkert annað en stórt sveitt bros og náði loks að toga shaperinn alveg upp undir brjóst. Ég get ekki lýst því fyrir ykkur hvað ég var mikil skutla, en mikið andskoti var erfitt að anda. Ég átti meira að segja erfitt með að standa upprétt. En ég náði að koma mér inní herbergi þar sem spegillinn var og viti menn! Þarna stóð ég 5 númerum minni!! Þetta var heldur betur sannkölluð töfraflík! Ég var svo sveitt og rauð í framan og hárið á mér var rennblautt. Allt í einu heyri ég hljóð, svona hljóð sem kemur þegar efni er rifið. Ég er viss um að ég fann fyrir jarðskjálfta líka... því allt í einu byrjaði helvítis shaperinn að rifna hér og þar og áður en ég vissi þá gat ég andað mun léttar. Það versta var að leit út eins og ég væri með einhvern stórundarlegan sjúkdóm. Ég leit aftur í spegilinn og þarna stóð ég í shapernum sem var allur götóttur og ég vellandi útum öll götin. það voru litlir keppir útum allt! Rassinn var ekki lengur fullkominn, lærin voru núna mis stór og maginn var eins og einhver hefði troðið 30 golfkúlum undir húðina mína. Ég gafst upp á þeim punkti, fór inní eldhús og sótti mér skæri. Ég klippti utan af mér helvítis shaperinn og henti honum strax í ruslið.

Það er því miður satt sem þeir segja, svona skyndilausnir virka aldrei!
Salat og vatn stelpur...salat og vatn!

-Andrea

Drukkni sænski hominn

911...there is a fire!!

Já, það er sko ekki nóg fyrir mig að lenda í löggunni hérna í NYC...ó nei!! Ég er nokkuð viss um að ég tali fyrir flestar konur þegar ég segi að slökkviliðsmenn, í búningunum að sjálfsögðu, eru eitthvað það kynþokkafyllsta sem fyrirfinnst á þessari jörðu! (Enda ekki að ástæðulausu að ég er með mínum manni, hann er jú einmitt "a firefighter" úlalla)

Ég, Anna Karin og Kristin sátum í rólegheitunum úti á "terrace-inu" þeirra á 13.hæð á Park Avenue eitt gott kvöld í maí,  þegar við tökum eftir neistum í einum af gluggum 30 hæða skrifstofubyggingar nokkrum blokkum neðar á Park Avenue.
Í fyrstu héldum við að þetta væri kannski pera að springa eða eitthvað slíkt, en það gat eiginlega ekki verið afþví öll ljós voru slökkt á hæðinni. Eftir að hafa fylgst með neistanum kvikna á svona 5 mínútna fresti í ca. 30 mín, leyst okkur orðið ekkert á blikuna. Þarna hlaut að vera eldur að kvikna nú eða einhver að ræna einhverju. Ég kom með þá hugmynd að þarna væri einhver öryggisskápur sem einhver væri að reyna að komast í og væri að nota loðsugu tæki og þess vegna kæmu þessir neistar. Við litum niður á neðstu hæð á þessari háu byggingu og sáum að þar var banki.
Þetta að sjálfsögðu styrkti grun okkar um að þarna væru ræningjar á ferð. Ég fór að hugsa eins og löggurnar í "CIA" og þessum þáttum, og kom með frekar góða "theoríu". Þarna væri semsagt öryggisskápur, annaðhvort fullur að peningum nú eða einhverjum mjög verðmætum gögnum, sem bankinn ætti. Ég sá fyrir mér að ef við gerðum ekkert í málunum þá myndum við sjá eftirfarandi fyrirsögn í New York Times daginn eftir "MAJOR BREAK-IN ON PARK AVENUE". Ég stakk snarlega uppá því að við myndum hringja í 911 og tilkynna þjófnaðinn, áður en það yrði of seint.
Ég sá fyrir mér breytta fyrirsögn í blaðinu "ICELANDIC WOMAN ACTS FAST AND CATCHES THE CRIMINALS" og svo að sjálfsögðu viðtal hjá Opruh og öllum aðal blöðum og fréttastofum landsins og hugrekkis medalíu frá borgarstjóranum.
Við hringdum loksins í 911 og tilkynntum þjófnaðinn. Það liðu ekki meira ein 2 mínútur þegar við heyrum lögreglu og slökkviliðsbíla bruna upp Park í átt að byggingunni. Við vorum orðnar svo spenntar að við vorum komnar uppá þak til að sjá "actionið" betur. Popp og alles :). Allt í einu hringir bjallan og slökkviliðið vill komast uppá þak til okkar til þess að við gætum sýnt þeim hvar þjófnaðurinn átti sér stað.
Stuttu seinna koma 5 myndalegir menn í svörtum og gulum smekkbuxum. Ég var reyndar pínu svekkt yfir að þeir voru ekki berir að ofan og makaðir í olíu, en maður verður víst að skilja eitthvað eftir fyrir ímyndunaraflið. Þeir stukku uppá þak og voru með rosa sterk vasaljós sem drifu alla leið yfir í hina bygginguna. Hinum megin sáum við svo slökkviliðsmenn inní byggingunni að skína í átt að okkur. Ætli þetta sé ekki einhverskonar spes aðferð til að "communicate-a". Ég veit það ekki, þetta var samt voða kúl. Löggan var hinum megin í byggingunni líka, og ég sá þetta alveg fyrir mér, löggurnar voru með byssurnar uppi og gefandi hvor annari merki með augunum...þið vitið eins og í "CSI" þáttunum.

Eftir að hafa setið uppá þaki með slökkviliðsmönnunum í 40 mínútur, orðnar svo spenntar og ég farin að ákveða í hvaða fötum ég ætla að vera í, í myndartökunum fyrir öll blöðin, fékk einn af þeim skilaboð í talstöðina sína. "Yeah Bob, they are just fixing the elevator over here, let's wrap this up"

Ég verð nú að viðurkenna að mér leið ansi kjánalega og var frekar svekkt, ekkert viðtal, engar myndartökur...EKKERT!! Svo hugsaði ég með mér, hver í andskotanum er að gera við lyftu með ekkert ljós?? Jæja...ekkert við því að gera...ég leysi mitt fyrsta glæpamál einhvern annan dag

Myndin hér að ofan er frá sögðum atburði...

Later
Andrea

Löggunni sigað á mig!!

Ein löng...

ok..fyrir þá sem ekki vita, þá bjó ég í Queens í 7 mánuði þegar ég flutti hingað fyrst í september í fyrra.
Ég leigði semsagt herbergi í fjögurra herbegrgja húsi með Amerískri stelpu og Þýskum strák (Kim og Sven). Húsið var frekar ógéðslegt og þau tvö ekki mikið skárri. Nema hvað, ég ætla að segja ykkur frá því þegar ég "lenti í " klikkuðu herbergisfélögunum mínum.

Það var miðvikudagur og ég sat heima hjá mér, inní herbergi,  slösuð eftir að einhver stelpa steig nánast í gegnum fótinn á mér í svona pinnahæl á klúbbi á Manhattan. Þetta var um það leyti sem ég var að flytja út og var Kim (klikkaða ameríska gellan) frekar pirruð og einstaklega stressuð yfir öllu saman. Húseigandinn bankaði uppá og var að rukka leiguna sína, nema hvað ég talaði við hann og við sömdum um að ég myndi borga leiguna daginn eftir (afþví hann var með það sem kallast "security deposit" frá mér sem ég var hrædd um að fá ekki til baka...blah allavega) ég ætlaði að borga daginn eftir. Svo haltra ég aftur inní herbergi og sest á gólfið og held áfram að tala við Gamla minn í tölvunni. Nokkrum mínútum síðar kemur Kim heim, og Gary (húseigandinn) fær hjá henni ávísun fyrir leigunni þeirra.
Allt í einu gargar Kim "Andrea, Gary is here"
og ég svara rólega "yeah I know, I just talked to him"
"well you gotta pay rent"
"I know Kim, I just talked to Gary and I'm paying him tomorrow"
"No Andrea, you are paying him now or you can just move out right now"
Svo allt í einu ryðst hún inn, þar sem ég sit í sakleysi mínu slösuð á gólfinu. Hún byrjar að öskra allskonar bull sem ég skildi ekki afþví hún bæði talaði rosalega hratt og svo var hún öskrandi eins og geðsjúklingur. Ég held því samt fram að þetta hafi ekki verið enska, þetta var eitthvað svona sækó tungumál, eins og einhver hefði bara yfirtekið líkama hennar...æji þið vitið, eins og í svona sækó myndum þar sem satan yfirtekur líkama fólks. 
Hún semsagt hótar öllu illu og að ég skuli drulla mér og pakka og flytja eins og skot, annars hringi hún á lögregluna. Ég sagði ekkert fyrst, afþví ég var bara hreinlega í smá sjokki (og á verkjalyfjum).
Ég er pínu hissa sjálf hvað ég var róleg fyrst og talaði alltaf við hana í sömu tóntegund, æsti mig ekki einu sinni, var bara að reyan að útskýra fyrir henni afhverju ég ætlaði að borga daginn efir...en hún auðvitað heyrði ekki orð fyrir þessum óhljóðum sem komu útur henni.....en þeir sem þekkja mig vita að það endist ekki lengi. Því um leið og hún fór að kalla mig ljótum nöfnum þá rauk ég á fætur og sagði henni nottla að þegja (ég verð samt að segja að ég var frekar cool, ég notaði engin ljót orð) Svo allt í einu á meðan ég er að tala við Gary, sem by the way stóð eins og bjáni útí horni allan tímann, og hann var að reyna að róa mig aðeins, sem ég skil ekki alveg afþví ég var frekar róleg, þá sé ég að Kim er komin í símann og þetta heyri ég
"hello....yes hi...I need someone to come to my house, my roommate is acting crazy and I'm really scared of my own safety....I'm really scared.....yes...thank you....bye"
Eftir að hún leggur á þá snýr hún sér að mér og segir "you don't know who you are fucking with" (ég verð að bæta því við að hún er pínulítil og Þorsteinn Hængur gæti unnið hana í sjómanni) "I have 5 lawyers behind me and I'm gonna fuck your world up and have you thrown out of the country"
Þá fór ég að hlæja.....mér fannst eins og ég væri í einhverri glataðri amerískri sápuóperu eða í falinni myndavél....þannig ég setti í sápuóperu gírinn og sagði "oh yeah?! well Imma fuck your ass up if you don't shut the fuck up and go to your room you lunatic" Þið hefðuð þið átt að sjá hana...hún fölnaði öll greyjið...svo fór hún inní herbergi og ég inní mitt og Gary fór held ég bara heim til sín.
Svo svona 20 min seinna var ég niðrí þvottahúsi, sem var á neðri hæðinni og var að klára að þvo þvott. Þegar ég er að haltra upp stigann (því ég var nottla meidd öll á fætinum) og tala við Önnu Karin í símann þá standa þrír lögregluþjónar uppii. Ég sver það, ég hélt ég yrði ekki eldri, geðsjúkingurinn hringdi á lögguna...þetta var semsagt löggan sem hún var að tala við í símanum, þar sem hún er var að segja ég væri að haga mér eins og klikkhaus og að hún væri hrædd um sitt öryggi hahaha. Hér kemur svo samtal mitt og the NYPD
Löggan: "Are you Andrea?"
ég "yeah..."
"what seems to be the problem here"
"I wish I knew"
svo spjöllum við í svona 5 mínútur og ég segi löggunni að hún hafi bara allt í einu flippað yfir einhverju sem hún vissi ekkert um og sagt mér að flytja út. Svo horfði löggan á fótinn á mér, afþví ég varð að setjast aftur útaf blóðinu sem rann niður í fótinn...þrýstingur og svona...allavegana þá snéri löggan sér að Kim og sagði
"miss, don't call the police over nothing, especially when you obviously have no clue what is going on and it has nothing to do with you"
Svo fór löggan bara...

Hún sem betur fer handtók mig ekki, sem hefði alveg verið cool, ég hef aldrei verið handjárnuð....með alvöru löggu handjárnum! Og klikkhausinn fór inn til sín og tók einhverjar róandi pillur eða eitthvað. Ég mæli ekki með því að flytja inn með fólki sem þið ekki þekkið....ég lenti í amerískum geðsjúklingi og þýskum hasshausi sem rakar sig undir höndunum.

Guði sé lof fyrir hana Heiðu mína og þessa blessuðu íbúð sem við búum í, í Brooklyn!!

Love, peace and hair grease

Taka 4

Þá reynum við aftur við þennan blessaða bloggheim!
Ég held að þetta sé fjórða bloggið sem ég opna, ég er alltaf að reyna að blogga en gefst alltaf upp. En ekki í þetta sinn. Nú er það að duga eða drepast, það þýðir víst ekki að flytja af landi brott og halda ekkert blogg.

Hvað get ég sagt ykkur sniðugt??
Ég held að ég byrji bara á byrjuninni....

Fyrir þá sem ekki vita þá flutti ég til New York í September 2006 til að stunda nám við The Lee Strasberg Theater and Film Institute. Þetta er semsagt leiklistarskóli (ef þú skilur ekki ensku) þar sem stuðist er við kenningar og aðferðir Constantin Stanislavski sem Lee Strasberg tileinkaði sér og "uppfærði". Þetta er tveggja ára nám og virkilega krefjandi. Kennararnig mínir eru æði, og ég er svo ánægð með að ég fæ að búa til mína eigin stundatöflu. Þ.e.a.s ég vel hvaða tíma ég vil taka, hjá hvaða kennara og klukkan hvað. Gerist ekki betra :)

Eitt sem ég ætti kannski að gera áður en ég byrja að blogga af fullum krafti er að athuga hversu margir hafa áhuga á að lesa það!!

Þannig að, hafir þú áhuga á að lesa bloggið mitt þá er um að gera að skella inn smá ást í athugasemd nú eða bara nota gömlu góðu gestabókina :)

Þangað til næst...

Andrea